Dit jaar hebben we slechts 1 piek gelegd, de Ironman Hawaii. We zijn daardoor bewust vrij laat beginnen trainen, rond de maand maart. Ondanks enkele kleine kwaaltjes, heb ik dit jaar in tegenstelling tot voorgaande jaren, nauwelijks blessures gehad. Dit resulteerde in een betere conditie dan ooit. Daarnaast is dit nog maar het 4^de jaar dat we op de fiets zitten en voelden we dat we hierin een stuk sterker zijn geworden.

De voorafgaande wedstrijden (Berlare, Zwin, Neerpelt) verliepen zeer goed en ik stond met grote ambitie aan de start. Meer concreet waren dit de tijden die ik in mijn hoofd had: zwemmen in 1u00 a 1u02; fietsen in 5u10 a 5u15 en lopen in 2u50 a 2u55. De eerste 2  heb ik gehaald, in het lopen ben ik de mist in gegaan. De loopconditie is nooit beter geweest. Natuurlijk heb ik de snelheid niet van de periode dat ik 1500m tot 3000m liep, maar de uithouding zat super. De tijden en de recuperatie die ik op training liep, zaten een stuk beter dan toen ik 2,5 jaar geleden 2u36 liep in de marathon van Rome en een stuk beter dan in aanloop van de Ironman van Florida waar ik 2u58 liep.

Het is dan ook spijtig ik me niet heb kunnen tonen in de marathon. De hitte en daardoor een tekort aan zout hielden me tegen.

De start verliep enorm chaotisch. Ik kreeg enkele rake klappen. Uit mijn rechteroog kon ik niet meer zien en ik heb er een blauw oog aan overgehouden. In mijn linkeroog kwam er steeds weer water, ook al stopte ik enkele malen om dit te verhelpen. Ik was echter niet in paniek ook al zwom ik quasi blind en deed gewoon rustig verder.  Ik wist dat ik trager zwom, maar toch nog aan een redelijk tempo, en in een ironman kan er later nog veel worden goed gemaakt.

Ik was blij dat ik op de fiets zat. Direct een helling van enkele kms, gevolgd door een afdaling en dan de tocht richting Hawi van 85km. Dit loopt via de kust langs één highway en de route is oersaai. De hellingen zijn niet stijl, maar ze zijn er wel, constant. Vreemd, op de hellingen haalde ik steeds atleten bij en in de afdalingen  haalden de ‘stoempers’ me terug in. De langste klim naar Hawi, viel goed mee en de gevreesde tegenwind was er niet echt.  Niet ver voorbij het keerpunt echter kwam er een ferme tegenwind opzetten die 80km tot aan de wissel tegen ons in blies … plezant.

De temperatuur steeg in de zon tot een stuk boven de 30 graden en er was de hele dag geen wolkje aan de lucht. Daarvoor vreesden we, want de voorbereidende trainingen verliepen een stuk vlotter indien er bewolking was. 

We waren zeer alert om voldoende vocht op te nemen. Er waren veel bevoorradingen en iedere keer goot ik een busje naar binnen. Iets wat toen vanzelfsprekend leek, maar zich tegen ons zou keren later op de dag. Ik nam ook zout binnen en de nodige koolhydraten. Voor de rest werd het fietsen vooral getekend door rugpijn waardoor ik na het keren niet veel meer op het stuur heb gelegen. Op 10km van de wissel kwam ik bij Stefaan, een heel emotioneel moment voor mij. Hij had ook last van pijn in de rug en riep me toe dat hij schrik had voor krampen. Laat dit aub niet waar zijn!

Hij loste nog op mij en ik kwam een minuutje voor hem de wissel binnen. 5u13 gefietst, perfect op schema. De hitte en het ‘kokend’ gevoel, verhinderden echter dat ik me euforisch voelde. Nog voor ik de wissel buiten was, voelde ik kramp in de linkse quadriceps. Shit!!! Krampen en nu aan een marathon beginnen. De moed zakte me echt in de schoenen en bij de eerste bevoorrading stopte ik 2 minuten om te stretchen en me letterlijk vol te gieten met Gatorade. Ik was er nl van overtuigd dat ik was uitgedroogd. In realiteit echter had ik reeds te veel gedronken. Dit in combinatie met een tekort aan zout, zorgden ervoor dat ik het vocht niet opnam en heel vaak moest urineren (toen zeker al 10 keer). Ik had een goede voorraad zouttabletten waarvan ik om de 20’ één opnam.  Met een volle maag, ontwikkelde ik een tempo voor een marathon in 3u05. Na 15km zag ik Olivier. Hij was net gestart met lopen, lachte eens, maar ik had direct door dat hij normaal veel dichter tegen ons zou moeten zitten en dat zijn lijdensweg reeds lange tijd bezig was. Volhouden Oli!!!

Ik voelde dat ik steeds tegen krampen aan zat, hield mijn tempo bewust niet hoog en leek het goed vol te houden. Na 30km passeerde ik in Energy Lab, het heetste en zwaarste deel van het parcours. De temperatuur was er 38 graden en het was doorbijten. Op dit punt had ik 180 atleten ingehaald en ik kreeg deze info ook door via Frankie die geregeld langs reed met de fiets. Super!

Net nadat ik doorhad dat Stefaan had moeten stoppen en enkele mensen aan de kant dit me ook toeriepen (twins ;)), sloegen de krampen ook bij mij keihard toe. Ik liep toen als 110^de overall. Ik kreeg kramp in beide hamstrings en viel neer op het gloedhete asfalt. Ik probeerde te stretchen en recht te geraken, maar bij elke poging kreeg ik krampen in kuiten, hamstrings, quadriceps of zelfs in mijn armspieren. Door op mijn buik te gaan liggen en zo langzaam recht te kruipen lukte het na enkele pogingen recht te staan. Ik ben onmiddellijk terug beginnen lopen, of beter joggen. Het was nog 5 mijl te gaan en ik moest onmiddellijk een knop omdraaien in mijn hoofd. F*** de ambities, wees blij als je de finish haalt. Deze kilometers heb ik zwarte sneeuw gezien. Ik kon nauwelijks nog een beweging maken of ik voelde krampen. Het nieuws had ook Stefaan al bereikt en via de supporters riep hij me toe dat ik ‘moest’ finishen en blijven doorzetten … weer een emotioneel moment!

 Ik ben kunnen blijven strompelen tot de ik over de meet was. De laatste meters waren onvergetelijk en ik was gelukkig, heel gelukkig. Ik viel in de armen van mijn familie en iets later in die van Stefaan …

Uiteindelijk werd ik 160^ste in een tijd van 9u43’15” en een marathon in 3u19’ . Ik verloor ongeveer 14’ tijdens de laatste kms en had de schade enigszins kunnen beperken. Voor een leek lijkt deze prestatie misschien even goed dan 100^ste eindigen, voor mij echter niet. Toch ben ik tevreden en hou ik er een goed gevoel aan over.

Oli en Igor voelden zich van bij de start slecht en moesten alle ambities laten varen. Finishen was de boodschap en dat deden ze beiden na meer dan 11u wedstrijd. Chapeau!

Pieter Hélin hoopte op top 50 en werd 53ste. Zeer mooi dus en zeker in deze omstandigheden.

Stefaan was vrij snel aan de beterhand, maar vindt het natuurlijk erg dat hij de finish niet heeft gehaald. Hij 'moest' gewoon stoppen. Hij had een acuut tekort aan zout en had teveel gedronken. Dit heet 'hyponatriëmie' en kan erg gevaarlijk zijn.

Mijn eerste gedachte: het is mooi geweest, maar Hawaii, dat nooit meer. Intussen heb ik toch al een nieuwe doelstelling in mijn hoofd, maar ik laat er zeker nog enkele rustweken overgaan om deze te laten rijpen.  Aloha!!!